Nasz nowy członek rodziny.

Mąż z synem bardzo chcieli psa. Namawiali mnie przez dłuższy czas, a ja wciąż w myślach słyszałam swoich rodziców mówiących do mnie gdy byłam małą dziewczynką, że pies to obowiązek, odpowiedzialność i dużo wydatków. Jednak wyszła ze mnie ta mała dziewczynka, która też chciała kiedyś pieska. W tajemnicy zaczęłam czytać na temat ras jakie są i jakie posiadają charaktery. Tak sobie wertując te psie strony natknęłam się przypadkiem na rasę Golden RetrieverDuże psy o wielkich serduchach, które kochają wszystkich. Pomyślałam sobie: „takiego psa chcę mieć, nie musi pilnować, bronić i być groźny ale tak po prostu żeby był naszym towarzyszem na co dzień, łagodnym, wesołym i rodzinnym”. Pamiętam jak byłam dzieckiem i mieliśmy psy głównie owczarki niemieckie ale w tamtych czasach trzymało się je raczej na polu i na łańcuchu albo w kojcu, żadnych czułości. Pies miał pilnować domu i być groźny dla wszystkich. Taki miałam wpojony wizerunek pseudo towarzysza do zabaw. Porozmawiałam na temat mojego wyboru rasy z mężem i synem i przeanalizowaliśmy wszystkie „za” i „przeciw”. Jednogłośnie uradziliśmy, że kupujemy Goldena :)

Nastał dzień moich imienin. Od rana krzątałam się po kuchni żeby przygotować coś dobrego do jedzonka dla gości. Mąż z synem pojechali na zawody karate bo syn wraz ze swoją drużyną brał w nich udział. Było to oczywiście dość dawno aż 7 lat temu. Syn interesował się walką Karate dość krótko. Pomimo, że zdobył kilka medali to jednak zrezygnował twierdząc, że nie jest to jego pasja.
 W drodze powrotnej wdepnęli do pewnej hodowli i zadzwonili do mnie z pytaniem czy może być biały (czyli umaszczenie kremowe). Nie do końca wiedziałam co kombinują ale domyśliłam się, że chodzi o psa. I tak moi mężczyźni wybrali nowego przyjaciela, a w zasadzie przyjaciółkę naszego rodzinnego Teamu. Mała dała im się we znaki podczas podróży i kilka razy zwróciła całą zawartość swojego żołądeczka.

Nie mogłam się skupić na niczym i cały czas rozmyślałam jak to będzie gdy zamieszka u nas szczeniaczek i jak my mu damy na imię.
Tymczasem wszyscy goście już dotarli i zrobił się dość duży ruch. Nagle do domu wpadła taka mała biała puchata kulka. Byłam mocno zdezorientowana i nie mogłam za nią nadążyć. Najpierw wybiegła na górę i się zsiusiała w kilku miejscach, a potem zbiegła na dół i na dywaniku w salonie zrobiła ogromną i cuchnącą kupeczkę :) Byłam trochę zła na męża, że wybrał sobie akurat dzień, w którym miałam imieninową imprezkę. Ciężko już potem było się skoncentrować na gościach gdy po domu biegała taka malutka kuleczka.

Na imię daliśmy jej Szila jakoś tak wpadło mi to imię w ucho gdy moja mama oglądała „modę na sukces”. No dobra ja też oglądnęłam parę odcinków :) był to przecież wielki  hicior wszystkich seriali przez wiele dobrych lat.
W końcu gdy udało nam się ogarnąć bałagan po imprezie naszykowaliśmy kocyk dla małej, wodę i gryzaczki i poszliśmy spać. Po chwili usłyszeliśmy jak nasza niunia bardzo skomli. Mąż zszedł do niej na dół żeby sprawdzić co się stało. Okazało się, że Szilka boi się spać sama na nowym miejscu. Mąż z nią został na dole. Rano gdy zeszłam moim oczom ukazał się słodki widok. Mąż spał na sofie ze spuszczoną w dół ręką, a nasza niuńka obok niego na swoim kocyku lizała go po tejże właśnie ręce :) tak to mała spryciara zdobyła serce pana domu.

Dostaliśmy kompletnego świra na jej punkcie. Znajomi i rodzina patrzyli na nas jak na dziwaków co też my za cudactwa wyprawiamy z tym naszym psem. Pokochaliśmy ją jak naszą córcię i pomimo, że dużo czytałam na temat wychowania szczeniaka i jego pielęgnacji to i tak nie mogliśmy się powstrzymać od rozpieszczania jej. Chodziliśmy z nią na szkolenie do pani treserki i ćwiczyłam z nią też w domu bo w związku z tym ,że nie pracowałam to miałam sporo wolnego czasu. Zarejestrowałam się też na forum Goldeniarskimktóre wkręciło mnie dość mocno w „psi świat”. Poznałam tam sporo ludzi, którzy tak jak my ześwirowali na punkcie swoich psów. Było całkiem fajnie bo mogliśmy się dzielić naszymi doświadczeniami wychowawczymi, pielęgnacyjnymi, żywieniowymi itp. 

Z reguły jestem osobą zdyscyplinowaną i jak coś trzeba zrobić tak czy tak to nie ma dla mnie problemu i nie podlega dyskusji. Z moim mężem i pozostałą częścią rodziny i reszty towarzystwa jest już różnie. Tak na prawdę żeby nauczyć naszą damę dobrych manier :) i zapewnić jej życie w zdrowiu i dobrej kondycji musiałabym ze wszystkimi się wykłócać, a jest to ciężka „walka z wiatrakami”. Jakiś czas się starałam ale widząc, że nie odnosi to żadnego skutku to w końcu nie wytrzymałam presji i poddałam się. Jak się widzi psa, który umie się zachować w danej sytuacji lub zna jakieś sztuczki to wtedy jest wielkie „wow” i mówi się: „ojej ale ten pies jest mądry, a jaki ułożony no po prostu nie do uwierzenia”. No tak ale trzeba to wziąć pod uwagę, że pies od razu się nie rodzi z tymi wszystkimi umiejętnościami tylko potrzebna jest mozolna i ciężka praca aby go tego nauczyć nie tylko jednej osoby ale to się odnosi do wszystkich domowników. To jest mniej więcej tak jak z wychowaniem dziecka. My rodzice mamy wielki orzech do zgryzienia jak działać i przed czym chronić żeby nasz dzieciak wyrósł na wartościowego człowieka. I żeby ktoś powiedział: „wow ale on jest mądry, a jaki ułożony”.  No i co tu dużo mówić. Dla mnie sprawa jest oczywista. Czy to pies czy człowiek żeby wychować i żeby nauczyć trzeba się nieźle „nagimnastykować”.

Dzięki naszej suni dużo przeżyliśmy, doświadczyliśmy i nauczyliśmy się w naszym życiu. Na pewno opowiem o tym w kolejnych postach bo jest o czym :) Ktoś powie, przecież to tylko pies. Otóż nie moi drodzy to jest nasza przyjaciółka i  towarzyszka rodziny mało tego to nasz „Członek Rodziny”, którego kochamy i traktujemy z należytym szacunkiem. Z tym zakręceniem i rozpieszczaniem oczywiście z czasem zeszliśmy na ziemię bo jak to się mówi: „co za dużo to nie zdrowo”. Wszystko trzeba dozować z umiarem i wyczuciem. Nie ukrywam, że nam się panna rozpuściła troszeczkę ale mimo wszystko cały czas ją mocno kochamy i przymykamy oko na jej harce i swawole :)

SZILA zamieszkała z nami jak miała 3 miesiące.

DSC08596

The following two tabs change content below.

4 Komentarze

    • Tak dokładnie. Kocham zwierzęta i nie jestem w stanie wyrządzić im jakąkolwiek krzywdę. Przywiązuję się bardzo, a potem przeżywam mocno gdy coś się któremuś stanie.

  1. Zazdroszczę Ci Szilii, no i cierpliwości, bo poświęciłaś jej bardzo dużo czasu. Mam nadzieję, że kiedyś też dorosnę do tego by mieć w domu takiego przyjaciela.

    • Myślę, że Ty zawsze byłaś dojrzała. Teraz masz malutkiego synka, któremu trzeba poświęcić całą swoją uwagę ale jak tylko Alanek podrośnie to będziesz mieć więcej odwagi żeby zdecydować się na dodatkowego członka rodziny :)

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.